

ทุก ๆ เช้าเมื่อชั้นตื่นขึ้นมาสิ่งแรกที่ฉันจะทำคือไปที่ตู้จดหมาย เพื่อดูว่าวันนี้มีจดหมายของฉันรึเปล่าตอนนี้มันได้กลายเป็นกิจวัตรประจำวันของฉันแล้ว มันเริ่มจาวันหนึ่งที่ฉันได้รับจดหมายที่จ่าหน้าส่งถึงฉันทุกวัน...ทุกวัน มันทำให้ฉันต้องไปเปิดดูที่ตู้จดหมายทุก ๆ วัน และทุก ๆ วันฉันก็จะพบกับจดหมายที่ส่งมาถึฉันโดยที่ไม่มีชื่อผู้ส่ง ข้อความในจดหมายนั้นส่วนใหญ่จะเป็นบทความ เรื่องราวที่เขียนขึ้นมาจากจินตนาการ หรือบางครั้งก็มีเพียงแค่ข้อความหรือบทกลอนสั้น ๆ แต่จดหมายฉบับนั้นมันมีความหมายต่อฉันมากเลย จดหมายฉบับนั้นทำให้ฉันสดใสร่าเริงกว่าเดิมจากที่ฉันเคยเป็นคนที่เงียบ ๆ และยังทำให้ฉันมองโลกในแต่ละวันได้สวยงามมากยิ่งขึ้น มันเหมือนกับว่าฉันได้มีเพื่อนเพิ่มขึ้นมาอีกคน(เป็นเพื่อนที่แสนดีเชียวหล่ะ) แม้ว่าฉันจะไม่เคยรู้เลยก็ตามว่าเขาคือใคร แต่เท่าที่ฉันทำความรู้จักเขาจากจดหมายที่เขาส่งมาทุก ๆ วันมันทำให้ฉันรู้ว่าเขาต้องเป็นคนที่มีจินตนาการและเป็นคนที่สดใสร่าเริงกว่าฉันแน่เลย เพราะเรื่องราวที่เขาเขียนมามันไม่เคยทำให้ฉันรู้สึกเป็นทุกใจเลยแม้แต่ครั้งเดียว ฉันได้รับจดหมายอย่านี้ทุกวัน...ทุกวัน มาเป็นปี แต่แล้ววันหึ่งจดหมายที่เคยส่งมานั้นก็กลับเงียบหายไปไม่เคยส่งมาอีกเลย ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันเป็นเพราะอะไร แต่สิ่งที่ฉันรู้คือ...ต่อไปนี้คงไม่มีจดหมายจากเพื่อนคนนั้นอีกแล้ว และดูเหมือนว่าสิ่งที่หายไปนั้นจะไม่ใช่แค่จดหมาย แต่มันได้พาเอาใจของฉันไปด้วย ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ จนถึงตอนนี้ ฉันก็ยังคงคิดถึงจดหมายฉบับนั้นและเจ้าของจดหมายอยู่ถึงจะไม่รู้ว่าเขาเป็นใครก็เถอะ

นี่คือข้อความในจดหมายฉบับสุดท้ายที่ส่งมา มันอาจจะเป็นการบอกลาโดยที่ฉันไม่รู้ตัวก็ได้

เรื่องเล่าของดวงดาว

ใต้ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง มีสิ่งมีชีวิตที่จะคอยส่องแสงระยิบระยับในยามค่ำคืน แสงที่ส่องระยิบระยับนั้นมาจากพวกเจ้าหิ่งห้อยนั่นเอง บรรดาหิ่งห้อยทั้งหลายที่อยู้ใต้ต้นไม้ใหญ่ต่างก็เป็นเพื่อนกัน ทุกตัวล้วนแล้วแต่แบ่งปันอาหารซึ่งกันและกัน อยู่ด้วยกันด้วยความรักใคร่ทุกวัน...ทุกวัน... เป็นเช่นนี้มาโดยตลอด แต่แล้วมาวันหนึ่งแสงจากหิ่งห้อยก็เริ่มหายไปทีละตัว แสงที่หายไปนั้นก็หมายถึงจำนวนหิ่งห้อยที่ตายไป พวกที่เหลืออยู่ก็พากันเศร้าโศกเสียใจ แต่ในค่ำคืนนั้นเอง เมื่อมองไปที่ท้อยงฟ้าเหล่าบรรดาหิ่งห้อยทั้งหลายก็จะพบว่ามีแสงระยิบระยับอยู่บนท้องฟ้ามีแสงดาวเพิ่มมาอีกทีละดวง มันทำให้พวกหิ่งห้อยได้รู้ว่า เพื่อนของตนไม่ได้จากไปไหนไกลเพียงแต่อยู่ใกล้กับพวกมันแค่นี้ และเมื่อไหร่ก็ตามที่พวกมันคิดถึงเพื่อนที่จากไป เพียงมองไปที่ท้องฟ้าก็จะพบดาวที่ส่องแสงระยิบระยับซึ่งก็คือพวกเพื่อนของมันที่จากไปนั่นเอง

บัดนี้เหล่าหิ่งห้อยที่จากไปก็ได้กลายเป็นดาวบนท้องฟ้าในยามค่ำคืนแทนที่ต้นไม้ใหญ่ และหิ่งห้อยที่ยังอยู่ก็มีความสุขและร่าเริงอยู่เช่นเคย


ทุก ๆ วัน เมื่อผมตื่นขึ้นมาผมก็จะพบว่าตัวเองอยู่ในห้องห้องหนึ่งที่ ร.พ. อย่างเดิมไม่เคยเปลี่ยนไปแต่สิ่งที่ผมทำได้ก็คือ ผมจะเขียนเรื่องราว ข้อความต่าง ๆ ที่ผมมีอยู่ในใจส่งไปให้คน ๆ หนึ่งทุก ๆ วัน จดหมายที่ผมส่งไปนั้นผมจะไม่ลงชื่อหรือแม้แต่เอ่ยว่าผมเป็นใคร เพราะผมไม่อยากให้เธอรู้ว่าผมเป็นแค่คนที่กำลังป่วยและนอนนอยู่ที่ร.พ.เท่านั้น ผมจึงเขียนเรื่องราวต่าง ๆ ตามจินตนาการของผมไปให้เธอได้อ่าน ผมอยากแค่ให้เธอมีความสุขเท่านั้นเอง เพราะผมเองคงทำได้แค่นี้ และก็ไม่รู้ว่าผมจะสามารถเขียนไปให้เธอได้อ่านอีกนานแค่ไหน และวันไหนที่อาการผมทรุดลง ผมก็จะเขียนเป็นข้อความหรือกลอนสั้น ๆ ส่งไปให้เธอ แต่ถ้าผมอาการดีก็จะเอาแรงที่ผมมีทั้งหมดเขียนจดหมายเรื่องราวต่าง ๆ มากมายไปให้เธอ จนวันนี้ก็ปีกว่าแล้ว โดยที่เธอไม่เคยรู้เลยว่าผมเป็นใคร

ผมเองยังจำครั้งแรกที่พบกับเธอได้เสมอ ก็ตอนที่เปิดเทอมใหม่ เราเข้าประชุมและนั่งข้างกัน เธอเป็นคนที่มีจิตใจดีมากแต่ไม่ค่อยสดใสร่าเริงเท่าไหร่ จากวันนั้นมันก็ทำให้ผมรู้สึกว่าอยากทำให้เธอมีความสุขสดใสร่าเริง แต่ผมกลับมาล้มป่วยจนต้องเข้าร.พ.และก็ไม่ได้ไปเรียนอีกเลย ผมจึงทำได้แค่เขียนจดหมายไปหาเธอ และเธอก็เป็นคนที่ทำให้ผมมีกำลังใจอยู่จนถึงวันนี้

แต่วันนี้อาการผมทรุดหนักลงอีกแล้ว และดูเหมือนว่ามันจะแย่มากด้วย พรุ่งนี้ผมอาจจะไม่สามารถเขียนอะไรส่งไปให้เธออ่านได้อีกก็ได้ แต่วันนี้ผมจะเขียนเรื่อง เรื่องเล่าของดวงดาว ส่งไปให้เธออ่าน และผมก็อยากบอกให้เธอรู้ว่าถึงแม้จดหมายที่เคยส่งไปนั้นจะไม่มีส่งไปอีกแล้ว แต่ผมก็ยังอยากให้เธอมีความสุขและสดใสร่าเริงอยู่เสมอ

Comment

Comment:

Tweet

สวัดดีครับมีใครอยากเป็นเพื่อนกับผม

#5 By เรียว (125.26.137.63) on 2009-03-31 20:18

สวัดดีครับมีใครอยากเป็นเพื่อนกับผม

#4 By เรียว (125.26.137.63) on 2009-03-31 20:17

เข้ามาอ่าน BloG จาก linK ที่เพื่อนส่งมาให้ (ขอออภัยหากไม่ได้ขออนุญาติก่อนครับ)
...อ่านจบแล้วให้ความรู้สึกที่ชัดเจน
"เรียบง่าย และงดงาม"
เขียนอีกนะครับ
...^_^...

#3 By (203.99.253.8 /10.2.19.60) on 2006-11-13 13:17

เรื่องเล่าของดวงดาวทำให้เรารู้สึกเหงาแต่มันก็จบด้วยรอยยิ้ม
เรื่องเล่าของคนทั้งสองก็เหมือนกันเต็มไปด้วยความเหงา แต่ท้ายสุดแล้วมันมีทั้งรอยยิ้มและน้ำตา

(เอาดนตรีแบบนี้มาเล่นทำไม น้ำตาจะไหลแล้วนะ..)

#2 By exe (203.170.231.232 /10.239.9.197) on 2006-04-21 16:05

การมอบความรู้สึก และความคิดให้คนอื่นได้รับรู้ มักทำให้คนๆนั้นรู้สึกร่วมไปด้วย รวมทั้งเราที่อ่านblogของคุณในตอนนี้

#1 By ตะวันลับฟ้า on 2006-03-12 17:02